ن و القلم وما یسطرون ...

طنزهای یک بنده خدا
 
هنگامه غروب ...
ساعت ۱٢:٢۱ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٤/۱٠/٢۳  

هنگامه غروب

                 تابوت بود و باد

من خاک می شدم

                 بر دوشهایتان

*

ای آرزو، دریغ

هنگامه غروب ...

 

این شعر را به یاد شاعرش نوشتم .